- za co kocham sztukę?

- za to, że mogę być sobą

- za to, że odzyskuję spokój, kiedy świata jest za dużo

- za kolory, które mogę mieszać w zależności od humoru i nastroju

dziś na jaśminowo, jutro na oliwkowo

- za to, że nie muszę wszystkiego rozumieć

- za ciszę, która czasem mówi więcej niż słowa

- za możliwość zatrzymania chwili, której za chwilę już nią nie będzie

- za poczucie, że czas to iluzja

- za światło, które potrafi zmienić wszystko — nawet to, na co patrzyłam setki razy

- za kobiety, które pojawiają się na moich płótnach i zawsze trochę mnie zaskakują

- za to, że obraz może być jednocześnie bardzo osobisty i zupełnie nie mój

- za moment, kiedy przestaję malować obraz, a zaczynam z nim rozmawiać

- za ślady pędzla, których nie chcę już poprawiać

- za niedoskonałość, która nagle staje się piękna

- za zapach oleju, lniane płótno i dłonie ubrudzone farbą

- za poranki, kiedy jeszcze nie wiem, co powstanie

- za wieczory, kiedy patrzę na obraz i myślę: chyba już jesteś...

- za to, że sztuka nie pyta o nic, po prostu jest

i może właśnie za to kocham ją najbardziej

 ________________________________________________

 

- kim jestem?

- miło mi Cię poznać  :)  kamilla anna kurek

 

artystką, która od lat próbuje zatrzymać to, co właściwie nie chce być zatrzymane — światło, ciszę, spojrzenie, chwilę

maluję kobiety, naturę, abstrakcję

nie po to, żeby opowiadać moją historię, ale żeby dać przestrzeń do opowiedzenia własnej, a tym samym może czyjejś, w której ktoś będzie mógł przejrzeć się jak we własnym odbiciu na spokojnej tafli wody morskiej 

pracuję głównie w oleju na lnie, najchętniej w monochromatycznej palecie, w bielach, beżach, kolorach ziemi

lubię, kiedy obraz nie odsłania się od razu, kiedy trzeba przy nim zostać trochę dłużej, kiedy zaczyna rozmawiać z widzem 

studiowałam kulturę, historię sztuki i film

pracowałam przy wystawach, w galeriach i instytucjach kultury, zanim sama stanęłam po drugiej stronie płótna

dziś mieszkam i pracuję pomiędzy morzem, północnym światłem a bezkresem łąk w dzikości natury

ale chyba najważniejsze miejsce jest gdzie indziej

- w pracowni

tu czas rzeczywiście przestaje mieć dla mnie znaczenie

tu mogę zacząć od jednej kreski, jednego koloru, jednego światła... i... zobaczyć, dokąd mnie zaprowadzi

uwielbiam to

 

Kamilla Anna Kurek jest polską artystką wizualną, mieszkającą i tworzącą obecnie w Polsce i Niemczech.

Ukończyła kulturoznawstwo na niemieckim Europejskim Uniwersytecie Viadrina, specjalizując się w kulturze wizualnej, filmie i historii sztuki. Doświadczenia zdobywane podczas studiów oraz pobytów we Francji i we Włoszech ukształtowały jej wrażliwość estetyczną i sposób postrzegania obrazu jako przestrzeni opowieści i emocji.

Przez wiele lat współpracowała z galeriami oraz instytucjami kultury w Warszawie, Berlinie i Paryżu. Brała udział w organizacji wystaw, m.in. prezentacji prac włoskiego malarza Enzo Marino w niemieckim Instytucie Kultury Polskiej w Berlinie, a także publikowała teksty poświęcone rynkowi sztuki i kulturze współczesnej. Współpracowała również z magazynem Glamour.

Jako założycielka Café Art w Stralsund organizowała wystawy, spotkania literackie i wydarzenia promujące dialog między sztuką a lokalną społecznością.

Obecnie koncentruje się na malarstwie olejnym. W swoich obrazach bada relacje między światłem, ciszą i pamięcią, tworząc subtelne, wielowarstwowe kompozycje inspirowane kobiecą obecnością i emocjonalną głębią. Czerpiąc inspirację z twórczości Amedeo Modigliani, wypracowała własny język malarski oparty na oszczędności formy, atmosferze i sile niedopowiedzenia.

____________________________

wofür liebst du die kunst?

— dafür, dass ich - ich selbst sein kann— dafür, dass ich meine ruhe wiederfinde, wenn die welt zu viel wird


— für die farben, die ich je nach stimmung und gefühl mischen kann
 heute jasmin morgen olivgrün— dafür, dass ich nicht alles verstehen muss

— für die stille, die manchmal mehr sagt als worte

— dafür, dass ich einen moment festhalten kann, der im nächsten augenblick schon wieder vergangen sein wird

— für das gefühl, dass zeit eine illusion ist

— für das licht, das alles verändern kann — selbst das, was ich schon hunderte male betrachtet habe

— für die frauen, die auf meinen leinwänden erscheinen und mich immer ein wenig überraschen

— dafür, dass ein bild gleichzeitig sehr persönlich und doch überhaupt nicht meins sein kann

— für den moment, in dem ich aufhöre, ein bild zu malen, und beginne, mit ihm zu sprechen

— für die pinselspuren, die ich nicht mehr korrigieren möchte

— für die unvollkommenheit, die plötzlich schön wird

— für den duft von ölfarbe, leinen und meine vom farbauftrag befleckten hände

— für die morgen, an denen ich noch nicht weiß, was entstehen wird

— für die abende, an denen ich ein bild betrachte und denke:
...ich glaube, da bist du

— dafür, dass die kunst nichts fragt

— sie ist einfach da


und vielleicht liebe ich sie genau dafür am meisten

 

__________________________________________________________

 

und wer bin ich?

— schön, dich kennenzulernen :)
kamilla anna kurek

eine künstlerin, die seit jahren versucht, das festzuhalten, was sich eigentlich nicht festhalten lassen will — licht, stille, einen blick, einen moment

 ich male frauen, natur, abstrakte kunst
nicht, um meine eigene geschichte zu erzählen, sondern um raum für ihre eigenen geschichten zu schaffen – geschichten, in denen sich vielleicht jemand selbst wiedererkennen kann, wie in seinem eigenen spiegelbild auf der ruhigen oberfläche des meeres

hauptsächlich arbeite ich mit öl auf leinwand 
am liebsten in einer monochromen farbpalette, in weiß-, beige- und erdtönen

ich mag es, wenn sich ein bild nicht sofort offenbart, wenn man etwas länger bei ihm verweilen muss und ein dialog zwischen ihm und dem zuschauer entsteht 

 ich habe kulturwissenschaften, kunstgeschichte und visual arts studiert

bevor ich selbst auf die andere seite der leinwand trat, habe ich mit ausstellungen, galerien und kulturinstitutionen gearbeitet

heute lebe und arbeite ich zwischen dem meer, dem nordischen licht und der weite der wiesen in der wilden natur

 aber vielleicht ist der wichtigste ort ganz woanders — im atelier 

 hier verliert zeit für mich tatsächlich ihre bedeutung
 hier kann ich mit einer einzigen linie, einer einzigen farbe, einem einzigen licht beginnen
 und sehen, wohin es mich führt

_________________________________________

 

what do you love art for?

— for letting me be myself

— for giving me back my peace when the world becomes too much

— for the colours i can mix according to my mood and state of mind
— today jasmine, tomorrow olive

— for not having to understand everything

— for the silence that sometimes says more than words

— for being able to hold on to a moment that, in a moment, will no longer be

— for the feeling that time is an illusion

— for the light that can change everything — even something i have looked at hundreds of times

— for the women who appear on my canvases and always surprise me a little

— for the fact that a painting can be deeply personal and, at the same time, not mine at all

— for the moment when I stop painting a picture and start talking to it

— for the brushstrokes I no longer want to correct

— for imperfection that suddenly becomes beautiful

— for the smell of oil, linen canvas and hands covered in colour

— for mornings when I still don’t know what will emerge

— for evenings when I look at a painting and think
— I think you’re here

— for the fact that art asks nothing
— it simply is
 and perhaps that is exactly why i love it most

 

_____________________________________________________________________

 

and who am I?

— nice to meet you :)
kamilla anna kurek

— an artist who has spent years trying to hold on to what, by its very nature, does not want to be held : light, silence, a gaze, a moment


 I paint women, nature, abstractions — not to tell their stories, but to leave space for my own


I work mainly in oil on linen, with a monochromatic palette, whites, beiges and earthy tones


 I like it when a painting does not reveal itself at once, when you have to stay with it a little longer and a dialogue between it and the viewer begins


I studied cultural studies, art history and visual art

 I worked with exhibitions, galleries and cultural institutions before I found myself on the other side of the canvas

 today I live and work between the sea, northern light, and the vastness of meadows in the wild nature 


 but perhaps the most important place is somewhere else
— in the studio
here, time truly ceases to matter to me
 here, i can begin with a single line, a single colour, a single light
 and see where it takes me